PRL w latach 60

W roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym pierwszym na siódmym plenum komitetu centralnego polskiej zjednoczonej partii robotniczej Władysław Gomułka powiedział, że szkoły powinny wychowywać ludzi światłych, pracowitych, oddanych socjalizmowi. Zaczęła się reforma oświaty. Pierwszym krokiem było zlikwidowanie tak zwanych jedenastolatek i zastąpienie ich ośmioletnią podstawówką i czteroletnim liceum. Postawiono na szkoły zawodowe. Powstała sieć szkół przyzakładowych ze względu na to, że tam uczniowie zawodówki mogli odbywać praktyki. Na jednego ucznia liceum miało przypadać trzech, lub nawet czterech uczniów szkoły zawodowej bądź technikum. Wysokie nakłady na oświatę sprawił, że w latach sześćdziesiątych zaczęły się tworzyć pierwsze miejskie pokolenia inteligencji polskiej. Były to jednak głównie osoby, które pochodził z niezamożnych rodzin i mieszkały w małych miejscowościach bądź wsiach i w studiach widziały możliwość awansowania i podążania za rozwojem cywilizacyjnym. Pomocne dla nich były liczne, choć niewielkie finansowo dodatki, stypendia, oraz możliwość mieszkania w internatach etc.