Władysław Gomułka. Od szczytu, do upadku
Władysław Gomułka podczas trzeciego zjazdu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w marcu roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego dziewiątego gościł sześćdziesiąt delegacji partii komunistycznych z krajów całego świata. Był uznawany za bardzo ważną i poważaną osobistość polityczną, skłonną do liberalizmu. Jak jednak pokazał kolejny zjazd partii w roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym czwartym roku, utracił szybko swoje znaczenie, gdyż na owym zjeździe pojawiło się już tylko jedenaście delegacji, na dodatek tylko z samej Europy. Jest to najlepszym przykładem tego, jak wyglądała droga polityczna Władysława Gomułki. W roku czwartego zjazdu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej z Komitetu Centralnego usunięto wszelkie osoby, które mogłyby doprowadzić do liberalizacji polityki partii, a pozostawiono tylko osoby pewne, wolące twardy kurs komunistyczny. Słabości Władysława Gomułki obnażyły wydarzenia z marca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego ósmego roku, kiedy to społeczeństwu ukazał się polityk słaby, bez konkretnych pomysłów, ambicji, do tego zakompleksiony i nie przejawiający zainteresowania państwem w wielu sprawach.